مقدس مشرّف شد و در حال سفر به مشهد بود كه در سال 1309 ه ق درگذشت جنازه‌اش در حدود دو سال به امانت سپرده شد ، آنگاه به كربلاى معلا منتقل كردند و به خاك سپردند . وى هفتاد سال عمر كرده بود . فرزندان او عبارتند از : مولوى بنده حسن ، كه فردى متقى و عالم و زاهد بود و در سال 1331 ه ق در كربلا زندگى مىكرد و سرانجام در سال 1910 به نوگانوان آمد و در آنجا حسينيه‌اى بنا نهاد . فرزند ديگرش مولوى سيد ابو الحسن كه معروف به ميرن بود . مولوى منه آقا و مولوى محمد رضا . شاگردان او عبارت بودند از : مولوى مهدى خان حيدرآبادى ؛ مولوى سيد فيض الحسن ( مترجم تبصرة المتعلمين ) ؛ مولوى سيد اكابر حسين زيدپورى ( كه داروغهء مولانا هم بود ) ؛ مولوى صادق على و مولوى كاظم على ، امام جمعهء حيدرآباد ( دكن ) . تأليفات او عبارتند از : حديقة الايمان ( مثنوى ، چاپى ) ؛ حلية العباد ( ترجمهء زينة العباد همراه با اجازات ، چاپى ) . نذير احمد ، خير اللّه‌پورى 1400 ه ق / 1980 م مرحوم مولانا سيد نذير احمد فرزند مولانا سيد حشمت على بود ، وى علوم دينى را در نجف و كربلا كسب كرد و بعد از پدر بزرگوارش تمام مسئوليت خدمات دينى را برعهدهء خود گرفت و در اين راه خدمات ارزنده‌اى را انجام داد سرانجام در سن حدود هفتادسالگى در 29 جمادى الاولى 1400 ه ق / 16 آوريل 1980 م در لاهور درگذشت و در خيرالله‌پور به خاك سپرده شد . نرهو ، مولوى 1230 ه ق / 1814 م مبارك‌پور در بلوك اعظم‌گره يوپى قصبه‌اى شيعه‌مذهب است - به قول قاضى اطهر اين منطقه مدت 86 سال تحت حكمرانى اوده بود ، شيعيان تحت فشار اين منطقه قرار داشتند و موجوديت خودشان را ظاهر كردند و در عهد نواب آصف الدوله شخصى به نام رمضان عليشاه حسينيه‌اى به نام « مكان » در آنجا ساخت ، و علاوه بر آن حسينيهء چراغ‌على شاه پنجه و عزاخانهء سيف على و ديگر حسينيه‌ها در آنجا ساخته شدند . توليت حسينيه‌ها به اهل سنت داده شد ، اتحاد شيعه و سنى رونق يافت و طلاب در نزديك استاد درس مىخواندند . به‌طورى كه بر